parodia w Ferdydurke

       

Archiwum


Smerfy odc. 69

Temat: Internauci odwołują Giertycha
Przede wszystkim lekcja literatury to nie lekcja patriotyzmu. Język polski nie uczy patriotyzmu lecz zapoznaje z różnymi formami literackimi plus interpertacja danych utworów.
Gombrowicz nie był w programie nauczania ze względów na patriotyzm czy jego brak, ale ze względu na ciekawie napisane powieści. Zabawa formą "literatury niskiej", groteska, parodia, dramat.
Polecam powieść "Ferdydurke", świetnie napisana i dająca dużo do myślenia. Także bardzo dobrze pasuje do teraźniejszości.
Proponuję niektórym osobnikom zrzucić swoją maskę. Bo jak do tej pory otoczenie was upupia.
Wywalanie Gombrowicza z jakiś durnych powodów np. to że nie był patriotą (chociaż moim zdaniem był), jest co najmniej idiotyzmem a idiotami są ci co nie potrafią zrozumieć po co jest lekcja literatury (języka polskiego). Szokuje mnie, że dorośli ludzie (zakładam też, że inteligentni) nie potrafią zrozumieć prostych rzeczy być może nienawiść do komunistów czy nie patriotów, kopanie w teczkach, szukanie bolka ... i lolka przysłoniła im rzeczy piękne i godne uwagi i to po czo jest lekcja języka polskiego. No cóż kiedyś szlachta dzisiaj Giertych i inne oszołomy.
Pupa, pupa, pupa.
Źródło: genesis.net.pl/index.php?showtopic=64571



Temat: Analiza codzienności.
A ja bym tylko chciała powiedzieć, że "Ferdydurke" to świetna książka Uwielbiam Gombrowicza, jego skłonność do parodii i absurdu. Jednocześnie Gombrowicz jest znakomitym obserwatorem społecznym i zgadzam się z nim w 100%, że od formy i "gęby" nie da się uciec


Źródło: zielonapolana.fora.pl/a/a,740.html


Temat: Analiza codzienności.
Ja jestem w trakcie czytania Ferdydurke, dobrze że moja grupa była ostatnia, to sobie do poniedziałku spokojnie przeczytam, z tego co widzę to przesłanie książki jest bardzo istotne, zdolność do tworzenia parodii i absurdu Gombrowicz rzeczywiście ma świetną, ale wszystko to jest obleczone, niestety dość toporną formą, przez niektóre fragmenty ciężko przebrnąć, no ale przeczytać muszę, bo jak wykazała matura dzisiejsza próbna, lektury trzeba czytać, bo Gombrowicz wielkim pisarzem był


Źródło: zielonapolana.fora.pl/a/a,740.html


Temat: Lektury
Żeby "Antygona" była nieobowiązkowa? I Orwell? Orwell już od kilku lat jest nieobowiązkowy.
Z drugiej strony - nie wiem, co się zmieniło w kształceniu w dzisiejszej szkole, że młodzież nie ma czasu z przepracowania czytać... Może po prostu za mało się od młodzieży wymaga... Tylko w imię czego...? Młodzi spamują na potęgę i nie starcza im czasu na nic innego.
Upadku nie wieszczę, ale degradację intelektualną - owszem. Na przykład powszechne włanczanie i wyłanczanie przeróżnych ustrojstw. Studenci politechnik tak mają w szczególności. Nic nie potrafią włączyć, wszystko muszą włanczać i o dziwo działa.

edit:
Spojrzałem na tę listę. Ło matko, toż to parodia:
Diady część III, Pan Tadeusz, Lalka, Wesele, Ferdydurke. Plus kilka opowiadań Schulza, trochę poezji Kochanowskiego, Bogurodzica i Lament Świętokrzyski. Pozycje, których nie można pominąć. Toż to w mniej jak miesiąc można spokojnie pochłonąć, na totalnym luzie, bez przemęczania się.
Źródło: shadow.zaginiona-biblioteka.pl/viewtopic.php?t=79


Temat: Książki
[quote="Screw"]Lol xD, to jak już poruszyłeś temat lektur, to ja powiem, że czytam aktualnie Ferdydurke. Zajebista książka, taka z humorem i w ogóle. Oby więcej takich lektur...[/quote]
O, to nawet nie wiedziałem, że jest tego książka! Byłem co prawda na przedstawieniu w teatrze, ale myślałem, że to była parodia powieści Fredry.. Bo o ile się nie mylę, o tym jest ta książka?
Źródło: anime-tansei.net/forum/viewtopic.php?t=378


Temat: Ferdydurke - Opracowanie
Czas i miejsce akcji oraz główne wątki

Akcja powieści rozpoczyna się we wtorek rano, po przebudzeniu bohatera. Akcja toczy się około 1937 roku, ponieważ autor informuje, że właśnie pracuje nad nową powieścią („Ferdydurke” ukończył w 1937 roku). Akcja pierwszej części powieści rozgrywa się w ciągu jednego dnia, w szkole, gdzie profesor Pimko przyprowadza Józia. Część druga rozgrywa się w ciągu kilkunastu dni na stancji u Młodziaków. Trzecia część rozgrywa się w Bolimowie w dworku u Hurleckich. Czas w powieści podlega innym zwyczajom niż nakazywałyby prawa fizyki. Czas akcji, o którym jest mowa nie ma znaczenia historycznego, mimo że pisarz odwołuje się do czasów oraz kultury szlacheckiej. Fabuła odbiega od reguł tworzenia jakiegoś jednego typu powieści. „Można tu spotkać elementy prozy przygodowej, miłosnej, społecznej czy psychologicznej, a także innych gatunków literackich. Zaburzenie porządku fabularnego, niesamowitość zdarzeń, brak realistycznej logiki ich przebiegu, wrażenie snu, prawdy i fałszu, spokoju i lęku w psychice bohatera sprawia, że człowiek dostrzega tu parodię dotyczącą różnych środowisk i poczucia dorosłości” .

Główne wątki

Wszystkie wątki dotyczą zmagania się Józia z formą.

Część pierwsza
1.Proces „upupienia” Józia przez profesora Pinko i szkołę
2.Konflikt między Miętusem a Syfonem
Część druga
1.Miłość Józia do pensjonarki Zuty
2.Historia rodziny Młodziaków
Część trzecia
1.Ucieczka Józia i Miętusa na wieś
2.Próba zbratania się Miętusa z parobkiem
3.Porwanie Zosi przez Józia


:
Źródło: lmw.fora.pl/a/a,160.html


Temat: Ferdydurke - Opracowanie
Ferdydurke” jako przykład powieści groteskowej, awangardowej


Ferdydurke jako przykład powieści groteskowej
1. Posługiwanie się parodią
2. Konwencja snu
3. Absurd, alogiczność
4. Karykatura
5. Groteskowe spięcia (np. Walka na miny)
6. Nietypowe zestawienie słów w aforyzmach (np. „nic tak nie ośmiela gminu, jak choroba umysłowa państwa”) Gombrowicz zestawia tu słowo „gmin”- używane przez szlachtę, ze słowem „państwo”- używane przez chłopstwo
7. Groteskowe symbole: pupa, gęba, łydka
8. Konstrukcja wobec dekonstrukcja świata (tworzenie form oraz ich rozpad)
9. Bogactwo językowe, skróty myślowe, nietypowe związki frazeologiczne


Ferdydurke” jako przykład międzywojennej powieści awangardowej
„Artystyczny efekt „Ferdydurke” polega na stopieniu poetyki realistycznej z romantyczno-symboliczną. Z tej pierwszej pochodzi automatyzm zdarzeń i odruchów, immanentna logika łańcucha faktów, niepodległa wobec roszczeń działających osób, rodem z drugiej jest arbitralność zestawień (słów, zdarzeń, zajść), poprzez którą manifestuje się buntowniczy indywidualizm narratora ”.

Cechy powieści awangardowej:
1. Autotematyzm (rozważanie o twórczości w przedmowie do Filiberta i Filidora)
2. Nieprzezroczysta narracja (celowo sztuczny język)
3. Posługiwanie się groteską jako zasadą komunikacyjną świata przedstawionego i sposobem interpretacji świata zewnętrznego.
4. Odrzucenie realizmu.
5. Konstruowanie oryginalnego języka.
6. Intertekstualność.
7. Parodie literackich stylów wobec konwencji.
8. Synkretyzm rodzajowy (przenikanie różnych rodzajów literackich, np. recytowanie wierszyków na lekcji języka polskiego)
9. Koncepcja pisania jako gry.
10. Walka z mitami (szkoła, tradycja, nowoczesność).
Źródło: lmw.fora.pl/a/a,160.html


Temat: ZADANIE DOMOWE - FERDYDURKE
definicje pojęć:

1) Paradoks - sformułowanie zawierające efektowną, zaskakującą myśl, skłóconą z powszechnie uznawanymi przekonaniami, sprzeczną wewnętrznie, powstałą przez zestawienie całości znaczeniowo maksymalnie kontrastowych (opartych często na antytezie).

2) Groteska - jest to ukazywanie rzeczywistości w sposób, który odbiorca uznaje za nierealistyczny, obcy, absurdalny, komiczny, karykaturalny. Jest to wizja świata w "krzywym zwierciadle". Nazwa pochodzi od motywu dekoracyjnego przedstawiającego stylizowane elementy roślinne przeplatane ze zwierzęcymi, ludzkimi i fantastycznymi postaciami. Bawi, śmieszy, jest sprzeczna z logiką, wyolbrzymia.

3) Awangarda - formacja artystyczno-ideowa, obejmująca literaturę i wszystkie dziedziny sztuki. Podstawą dla awangardzistów była twórczość opozycyjna wobec wzorców będących spadkiem po romantyzmie i Młodej Polsce. Jedną z podstawowych zasad działania ruchów awangardowych XX wieku było dążenie do zamknięcia nowej wizji poezji w wyraźnym programie. Poeci awangardowi szukali teoretycznego uzasadnienia swojego działania twórczego. Wychodzili z założenia, że tworzenie nie jest dziełem przypadkowym, ale wyrazem pewnych przekonań, które da się przedstawić w formie jasno sformułowanych zasad. Stąd na początku XX wieku pojawiło się wiele manifestów artystycznych, w których twórcy przedstawiali nową wizję poezji. Prawie każdy ruch awangardowy uważał niemal za swój obowiązek opublikowanie manifestu. Ta zasada nie była obca także polskim awangardystom. Narodziła się około 1910 roku, wraz z takimi kierunkami jak: futuryzm, kubizm i Ekspresjonizm. Pojęcie awangardy ma szeroki zakres, nie można ograniczać go tylko do tych kierunków, szkół artystycznych bądź literackich, które bezpośrednio określały się jako awangardowe lub były tak nazywane przez krytykę (np. Awangarda Krakowska, tzw. druga awangarda lat 30.). W pewnym sensie pojęcie awangardy można odnieść do całej rzeczywistości artystycznej i literackiej pierwszej połowy XX wieku, a przynajmniej do tych tendencji, które okazały się podstawowe dla doświadczenia estetycznego tego okresu. Stanowiła odpowiedź na rozpowszechnioną świadomość kryzysu kultury i próbę dostosowania literatury i sztuki do warunków społecznych i ekonomicznych XX wieku. W latach dwudziestych awangarda była reprezentowana przez liczne kierunki artystyczne : dadaizm, konstruktywizm, surrealizm. Wspólny był im stan permanentnej rewolty, wymierzonej w tradycję, zwłaszcza w dziewiętnastowieczny naturalizm, dekadentyzm i impresjonizm, oraz nastawienie na nowatorstwo i oryginalność w zakresie programów ideowych i rozwiązań formalno-estetycznych. Podstawowym pojęciem była nowość-nowej rzeczywistości cywilizacyjnej, nie mającej żadnej analogii w przeszłości, odpowiadała nowa sztuka. Postęp techniczny został uznany za model działalności artystycznej. Stąd fascynacja techniką, wynalazkami, urbanizm, futuryzm awangardy.

Stąd także dwa oblicza awangardy:

* ludyczne, prowokujące, destrukcyjne
* poważne, konstruktywistycznego, progresywistyczne zaangażowane w tworzenie nowego ładu.

Również na gruncie komunikacji literackiej i artystycznej awangarda przyniosła nowe zjawiska: prócz porozumiewania się z odbiorcą za pomocą utworu literackiego czy dzieła sztuki, pojawiły się takie formy jak czasopismo, druk ulotny, więc odczyt, wieczór autorski, kabaret, kawiarnia literacka i klub artystyczny. Szczególne zastosowanie zyskał manifest, jako podstawowy środek perswazji ideowo-artystycznej.

Światopogląd awangardy najpełniej wyrażało hasło "sztuka - życie - działanie", wskazujące na bezpośrednią odpowiedniość rzeczywistości społecznej i artystycznej, narzucające twórcy zadanie przebudowy świata, człowieka i społeczeństwa. W ramach awangardy mieściły się zarówno kult żywiołu i intuicji, wyrażający się w nawiązaniach do sztuki prymitywnej, jak i postulaty intelektualnego rygoru i konstruktywistycznej ścisłości; elitaryzm, wynikający z rozwiniętej autonomii artysty, jak i populizm, przejawiający się w trakcie działań socjotechnicznych (łączenie się artystów w grupy, starania o poszerzenie kręgu odbiorców, itd.). Początkowy witalizm, dynamizm, fascynacja miastem i techniką w latach trzydziestych ustąpiły miejsca katastroficznemu przeczuciu końca europejskiej cywilizacji.

4) Parodia to odmiana parafrazy, która spełnia funkcję humorystyczną (rodzaj zabawy literackiej), bądź satyryczną (używana jako element polemiki).

Parodia może odwoływać się do literatury, muzyki i filmu.

Parodia często skierowana jest przeciwko czemuś lub komuś. Nosi takie znamiona zwłaszcza w swej odmianie politycznej, będąc środkiem krytyki, sposobem walki. Jej rozkwit jako gatunku ma miejsce przede wszystkim w systemach politycznych uniemożliwiających swobodny przepływ myśli, nasilając się w okresach niepokojów politycznych i społecznych.
Jest to nowsza odmiana parodii. Znana była już w starożytności i średniowieczu, kiedy miała w przeważającej większości pozytywny charakter, a u jej podstaw leżał zachwyt nad parodiowanym obiektem. Parodia jest szczególnie wyrazistą formą stylizacji, która może łączyć się z różnymi gatunkami literackimi, w szczególny sposób z epigramatem, posługując się często jego językiem, zwłaszcza w finalnych pointach. Istotą parodii jest komiczny obraz dzieła, stylu itp. Jednak niekoniecznie jest to typowy komizm wyrażany głośnym śmiechem; istniejące w parodii różne rodzaje humoru, ironii, wywoływać mogą śmiech bardziej subtelny.

5) nie moge znaleźć interpretacji tytułu
Źródło: lo9bdg.fora.pl/a/a,254.html




Sitedesign by AltusUmbrae.